Ardenne offensief 2010

pasfoto FvS 2Een verslag van Fred van Soolen

Ardennen offensief RCAGH
12/13/14-11-2010

 

Het is vrijdagmiddag mooi zonnig weer ( nog wel ) wanneer ik om 12.45 de contactsleutel omhaal om de Kangoo te starten.
Jeffrey en ik zwaaien nog even naar Yvonne en we gaan op weg naar de Ardennen voor ons eigen offensief. Van de weersvoorspellingen leren we dat het een nat weekend zal gaan worden, gelukkig zijn we daar goed op voorbereid. Onderweg neemt de zon afscheid van ons en de maar steeds donkerder wordende grijze wolken nemen zijn plaats in.

Ardennen 2010 004sNet voor Maastricht blijft het niet droog en de ruitenwissers moeten steeds harder werken om goed zicht te houden.
Onderweg leggen we contact met de voorhoede, bestaand uit Rene, Henk, Klaas Bauke en Wout en met de achterhoede, bestaand uit Reinder en Klaas.

Bij het verlaten van de vlakke Nederlandse wegen komen we op de iets minder vlakke wegen in België en stuiteren verder richting de Ardennen. Ook zijn de wegen wat minder overzichtelijk als in Nederland en na een bijna dood ervaring op een van de rotondes onder Luik gaan we van de snelweg af richting Malmedy.
Rond 16.15 uur rijden we haast Bütgenbach binnen als we Klaas Bauke langs de kant van de weg bij een benzinestation opmerken. Met gevaar voor eigen leven wordt de Kangoo 180 graden gedraaid en als we van deze manoeuvre zijn bijgekomen, merken we de gehele voorhoede op, inclusief de VW camo bus.
Na de gebruikelijke begroetingen, ( groepsknuffel ) neem ik de voorhoede over en leid ons RCAGH leger, met navigatie van de Jeff Jeff naar het bungalowpark, met in het bijzonder het restaurant.Iets later arriveert de achterhoede van wachtmeester Postmus, die direct de kamerindeling doorneemt en zorgt voor de slaapplaatsen.
De voertuigen worden uitgeladen, plannen worden gemaakt en doorgenomen.
Een missie wordt opgezet om aan proviand te komen en de rest maakt de slaapplaatsen in orde.
Ardennen 2010 036s Ardennen 2010 018s

In de avond tijdens het eten en later in de bungalow worden er verhalen, bouwervaringen en nieuwe lectuur uitgewisseld, om vol nieuwe ideeën en indrukken te gaan slapen.

Zaterdag 13-11-2010 07.30 uur

Langzaam begint iedereen te ontwaken.
Het regent nog steeds en na het ontbijt verzamelen we ons allemaal in het restaurant.

Ardennen 2010 040s
Afdeling zuid voegt zich bij de rest van het RCAGH leger met de wijze woorden “Het is Feest  en “Lekker Hé” .

Ardennen 2010 045s

Ondertussen is onze gids, Hans Wijers, ook aangekomen en neemt met ons door hoe deze dag het beste in te vullen.

Na dit overleg gaan 5 auto’s vol met nieuwsgierige RCAGH leden op weg naar plekken die Hans ons zal laten zien uit WO2 eind 1944.
De voorhoede wordt uiteraard gevormd door gids Hans en de achterhoede door de met zwaailicht uitgevoerde VW bus van Rene.

Na een stukje rijden komen we in het eerste dorpje, Krinkelt-Rocherath waar aardig gevochten is.
Ardennen 2010 048s
We stappen uit op een pleintje waar 2 monumenten staan ter nagedachtenis aan de US second infantery division en de 99th infantery division, The Battle Babies en Hans geeft in de stromende regen tekst en uitleg.

Een kwartier later zitten we weer in de auto , door naar het volgende, het Hasselpath.
Het Hasselpath is een herinneringsplaats die half 2000 door zowel Duitse als door Amerikaanse oud-strijders officieel erkend is als beschermd gebied.Ardennen 2010 056s Ardennen 2010 066s
In het bos bevinden zich nog zichtbare stellingen (kuilen en versterkte schuilplaatsen) die afwisselend werden bezet door Amerikaanse en Duitse troepen. Het gebied dient als een oord van meditatie en herinnering en als symbool van vrijheid en verzoening.
Dit alles samen met de uitleg van Hans maakte diepe indruk ondanks de nattigheid

Even later zitten we weer in de auto om de grens naar Duitsland over te gaan, op weg naar een lange boswandeling. Op een parkeerplaats in het bos bereiden we ons voor op die lange en natte boswandeling waar ook hier weer hevige gevechten hebben plaatsgevonden.
Ardennen 2010 070s
Tijdens het wandelen over de bospaden zien we dat plassen gaan overlopen in kleine Ardennen 2010 073sbeekjes, maar vol goede moed stappen we verder.

Hans laat onderweg van alles zien en verteld bij elk een verhaal. Bij veel van deze plaatsen zou je zo voorbij hebben gelopen zonder zijn aanwijzingen.

Als we een kleine brug overlopen zien we onder de brug door dat de kleine beekjes al grote beekjes geworden zijn.

Voor dat we het weten staan we voor de eerste bunker. Deze bunker heeft door de gevechten toen en de tijd al heel wat geleden, want hij ziet er al behoorlijk vervallen uit. Ardennen 2010 077s
Ook hier weer een prima verhaal van de zijde van Hans over wat zich hier heeft afgepeeld en we stappen weer flink door naar de volgende.
Verderop komen we meer bunkers, schuttersputten en loopgraven tegen, gecombineerd met de uitleg kan je er een aardig beeld van vormen wat de mannen hier in 1944/1945 hebben moeten doormaken.

Na zo goed als alles gezien te hebben beginnen we aan de terugtocht en na een aardige wandeling komen we bij een autoweg waar de auto’s in hoge snelheid voorbij razen. We moeten de weg volgen om bij de parkeerplaats te komen en om de auto’s te ontwijken adviseert Hans om door het bos te lopen. Aangezien het geen pad is waar wij door heen gaan, is het lopen moeilijk en soms glad. De groep van 15 wordt in deze omstandigheden aardig op de proef gesteld, vermoeidheid slaat toe en er ontstaat een lange sliert van het RCAGH leger.

Uiteindelijk komen we bij de auto’s en er wordt unaniem besloten om bij te komen met een kop hete soep. Hans weet een adres en volgen z’n rode auto totdat hij deze stil zet bij een weiland ergens in België.

Ook van dit weiland weet hij een prima verhaal te maken en vervolgen onze reis naar de soep, waar het niet dat onze Camo bus met 1 wiel vast komt te zitten in de drassige grond. Gelukkig heeft Rene een volledige bemanning van 3 bijrijders mee, die ook geen moment aarzelen om de bus uit de modder te duwen. Henk staat helaas achter het wiel dat in de modder steekt en krijgt dat dan ook rijkelijk toegeworpen door de bus.
Ardennen 2010 084s Ardennen 2010 087s
Op het door Hans bekende adres, café Lambertz, een Belgisch bruin café waar men Duits spreekt, worden we vriendelijk ontvangen en de pannen soep worden opgestookt. De jassen worden over alle stoelen en barkrukken gehangen om uit te druipen van al het vocht wat ze hebben moeten doorstaan. De bestelling wordt opgenomen en na verloop van tijd is het erg rustig, iedereen zit te eten en dan is een man stil.
Besloten wordt om de dag af te sluiten met een binnen activiteit, het museum in Malmedy: Baugnes 44.
Er wordt afscheid genomen van Hans en bedanken hem voor zijn gidswerk en verhalen. De route naar het museum wordt bepaald en Donald neemt de voorhoede gewapend met een navigatie, de rest volgt met als sluitstuk, de bus.
Aangekomen in Malmedy bij het museum stuiten we op een vel papier op de deur waarop staat dat het museum 1 week per jaar dicht is, net deze week.
Er wordt nog een keuze gemaakt om naar iets(?) te gaan in St. Vith, maar verder als een Heimatmuseum komen we niet. De meeste leden vinden het wel genoeg zo en er wordt besloten om terug te gaan naar de bungalow voor droge kleren.
In de bungalow ontdoet iedereen zich van de natte kleding, trekt wat droogs aan en gaan richting het restaurant.

Van afdeling zuid wordt afscheid genomen en om 16.00 uur zitten we allemaal in het restaurant aan een warme kop koffie en stappen via de cola/Fanta/7up door naar het bier.
Vervolgens door naar de maaltijd, inclusief heerlijk ijs om ons rond 20.00 uur terug te trekken naar een van de huisjes waar Edward beloofd had een documentaire van Kursk te laten zien.

Rond 23/24.00 uur sluiten de oogluiken, slaap? Vermoeidheid? Water? Maar ze waren snel dicht die luiken.

Zondag 08.00 uur,

De oogluiken gaan weer voorzichtig open, geen geluid van getik van de regen, maar eenArdennen 2010 097s blauwe lucht en een zonnetje. Was dat gisteren maar zo.
We staan op, ontbijten, pakken de tassen en slaapzakken in, laden de auto’s in en ( voor ons huisje gold) het huisje schoonmaken.
Nog even buiten praten, sleutels inleveren, toiletbezoek en de reis huiswaarts kan beginnen.

Ook onderweg blijven we als vrienden bij elkaar, maar ook om zeker ervan te zijn dat de VW bus van Rene Nederland haalt. Het halen van de grens is dan ook voor ons het teken dat een ieder zijn eigen weg gaat.
Dit weekend was nat, maar niet koud, erg gezellig en had het niet willen missen.

Mijn dank gaat uit naar iedereen die aanwezig was, maar in het bijzonder naar Klaas Postmus voor de organisatie en naar Hans Wijers voor het fraaie gidswerk.

Dit soort veldslagen van het glorieuze RCAGH leger zou vaker moeten plaats vinden.

Allen gegroet,
Fred van Soolen ( de generaal )